3 czerwca 2007 roku w kościele parafialnym św. Andrzeja w Łęczycy zgromadziła nas niecodzienna uroczystość: jubileusz 75 lat życia, modlitwy i urszulańskiej posługi na łęczyckiej ziemi. Podczas Mszy św. o godz. 12.00 – wraz z całą wspólnotą parafialną, zaproszonymi gośćmi, przedstawicielami władz miasta i dużą grupą przyjezdnych sióstr z wielu naszych wspólnot, z s. przeł. Agnieszką Celińską z Łodzi na czele – dziękowałyśmy Bogu za żyjące tutaj kolejne pokolenia sióstr, za dobro, które On sam w nas i przez nas zdziałał, za łaski otrzymywane dla rozwoju osobistego i w pracy dla dobra innych.

Dziękowałyśmy za wszystkich życzliwych nam ludzi, za rodziny, za dzieci, młodzież, za osoby starsze i chore, wspierające nas modlitwą i ofiarą, dobrym słowem, a nierzadko konkretną pomocą. A są jeszcze osoby, które pamiętają pierwsze lata naszego życia i pracy w tym mieście.

Szczególne podziękowanie tutejszemu środowisku wyraziła s. Ancilla Kujawska, jako delegatka przełożonej generalnej m. Jolanty Olech. Ze wzruszeniem mówiła o św. Urszuli, która osobiście przyjeżdżała do Łęczycy, by tu sprowadzić siostry. Czekał tu na siostry Chrystus w ubogich stołownikach, starcach, w matkach z licznymi dzieci, w przedszkolnych maluchach i niedożywionych dzieciach, dla których powstała świetlica z dożywianiem, przekształcona następnie w dom dziecka, funkcjonujący do 1952 r.; czekał w dziewczętach, którym św. Urszula dała nie tylko schronienie – internat, ale dla których zorganizowała 3-letnią naukę kroju i szycia.

Boża Opatrzność czuwała nad siostrami. Doświadczyły jej tak namacalnie w czasie II wojny światowej, niosącej tyle ciężkich przeżyć: kilkutygodniową walkę o Łęczycę, bitwę nad Bzurą, ruchy wojsk, tłumy uchodźców, którym siostry dawały schronienie i ciepłą strawę, świst kul, wpadających do naszej kaplicy... I gdy 6 lipca 1940 roku cała wspólnota została wywieziona do obozu w Bojanowie i w takiej samej liczbie, tj. 13 sióstr, w lutym 1945 roku powróciła do Łęczycy. Czyż to nie była łaska? Czyż nie było to wstawiennictwo św. Urszuli? Jakże więc nie dziękować?

W dziękczynienie włączyli się rodzice i rodziny sióstr, które pochodzą z tej parafii czy okolicy (s. Leonia Tomczewska, s. Tadeusza Andrzejczak, s. Jonata Derdońska, s. Maria Malanowicz, s. Ewa Zaborowska, s. Beata Zawiślak).

Cieszono się obecnością wszystkich sióstr, które na przestrzeni tych lat przebywały w naszej wspólnocie i pracowały w tej parafii. I które tu bardzo chętnie powracają. Na uroczystość przybyło 36 sióstr, a wiele innych, nie mogąc przybyć, zapewniało o duchowej bliskości.

Przed Mszą św. – jako wprowadzenie w uroczystość – rys historyczny przedstawił prof. Mirosław Pisarkiewicz.

Mszę św. koncelebrowaną sprawował ks. dziekan Zbigniew Łuczak wraz z ojcami bernardynami. W ofiarę Mszy św. zostały włączone także nasze zmarłe siostry, które tu pracowały, a teraz w niebie wyśpiewują radosne Wielbi dusza moja Pana.

Po Mszy św. nastąpiły oficjalne przemowy, podziękowania, kwiaty, uściski, wzruszające słowa: „...poczytujemy to sobie za łaskę, że to właśnie my, mieszkańcy Łęczycy, możemy doświadczać poprzez Siostry dobroci i miłości Boga samego. Niech nagrodą dla Was, Kochane Siostry, będzie Bóg sam, niech radością Waszą będą nasze radosne twarze, dobre serca i piękne życie. Kochane Siostry, dobrze, że tu jesteście”.

Łzy i wzruszenia wielu osób mówiły za siebie. Uświadomiłyśmy sobie wtedy, co znaczy „być dla innych”. Z radością przyjęto wydany na tę okoliczność folder, tym bardziej, że rozpoznawano na nim swoje babcie u boku św. Urszuli.

Druga część jubileuszowego spotkania – świętowanie przy gorącym obiedzie – odbywała się już na terenie sióstr.

75 lat sióstr urszulanek SJK w Łęczycy - folder [w formacie PDF 5,5 MB]