Miałam niecodzienną szansę - jako jedna z dwóch Polek - uczestniczyć w niezwykłej "pielgrzymce do wspólnej Europy jutra", jaką było europejskie spotkanie młodych osób konsekrowanych, które odbyło się w dniach 19-28 lipca 2002. Warunkiem udziału były śluby wieczyste, wiek poniżej 40 lat, znajomość co najmniej angielskiego lub francuskiego (a najlepiej obydwu). W spotkaniu uczestniczyło około 70-80 młodych zakonnic i zakonników z 17 krajów i z 47 zgromadzeń zakonnych (w tym około 18 osób z byłego bloku wschodniego).

Zaplanowana już była od początku roku szkolnego. Nie lada przedsięwzięcie, droga daleka, koszt duży, chodzi jednak o nasze dzieci z domu dziecka, a dla nich ks. Maciej nie żałuje nigdy serca, czasu i pieniędzy.

Pracujemy w Kobryniu przy parafii pod wezwaniem Wniebowzięcia N.M.P. Jest to jedyna parafia katolicka w tym mieście, liczącym 60 tysięcy mieszkańców, gdyż większość ludzi jest wyznania prawosławnego. Z okazji większych świąt prawosławni coraz częściej przychodzą do naszego kościoła, by uczestniczyć w liturgii. Kościół oddano do użytku wiernych 11 lat temu. Odbudowany został z dobrowolnych składek miejscowej społeczności katolickiej i ofiar współbraci Kościoła prawosławnego i Kościołów innych wyznań oraz pracowników Energopolu z Warszawy, przy wydatnym wsparciu społecznego Komitetu Pomocy z Białej Podlaskiej. Po 27-letniej przerwie pierwsza Msza św. została odprawiona w Pasterkę 1990 roku. Więcej o życiu jednej z naszych wspólnot na Białorusi piszą siostry w swoim liście.

Od 10 stycznia 2002 rozpoczęłyśmy pracę w nowej - piątej już - placówce misyjnej: w wiosce dla trędowatych w Sukamahela. Wspólnotę tworzą następujące siostry: s. Matrona Kawishe, s. Maria Avati, s. Annunciata Yunde, s. Rosalia Mwaja, s. Celestina Baraka. O historii i perspektywach nowej wspólnoty piszą nasze siostry w liście z Tanzanii.