Pracujemy w Kobryniu przy parafii pod wezwaniem Wniebowzięcia N.M.P. Jest to jedyna parafia katolicka w tym mieście, liczącym 60 tysięcy mieszkańców, gdyż większość ludzi jest wyznania prawosławnego. Z okazji większych świąt prawosławni coraz częściej przychodzą do naszego kościoła, by uczestniczyć w liturgii. Kościół oddano do użytku wiernych 11 lat temu. Odbudowany został z dobrowolnych składek miejscowej społeczności katolickiej i ofiar współbraci Kościoła prawosławnego i Kościołów innych wyznań oraz pracowników Energopolu z Warszawy, przy wydatnym wsparciu społecznego Komitetu Pomocy z Białej Podlaskiej. Po 27-letniej przerwie pierwsza Msza św. została odprawiona w Pasterkę 1990 roku. Więcej o życiu jednej z naszych wspólnot na Białorusi piszą siostry w swoim liście.

Pracujemy w Kobryniu przy parafii pod wezwaniem Wniebowzięcia N.M.P. Jest to jedyna parafia katolicka w tym mieście, liczącym 60 tysięcy mieszkańców, gdyż większość ludzi jest wyznania prawosławnego. Z okazji większych świąt prawosławni coraz częściej przychodzą do naszego kościoła, by uczestniczyć w liturgii. Kościół oddano do użytku wiernych 11 lat temu. Odbudowany został z dobrowolnych składek miejscowej społeczności katolickiej i ofiar współbraci Kościoła prawosławnego i Kościołów innych wyznań oraz pracowników Energopolu z Warszawy, przy wydatnym wsparciu społecznego Komitetu Pomocy z Białej Podlaskiej. Po 27-letniej przerwie pierwsza Msza św. została odprawiona w Pasterkę 1990 roku.

Obecnie odprawiane są codziennie Msze św. w języku polskim z uwagi na dużą grupę ludzi starszych - rodowitych Polaków, bardzo przywiązanych do języka ojczystego. W przyszłości, po opracowaniu Mszału i czytań w języku białoruskim, będzie odprawiana Msza św. w tym języku.

Każdego dnia przed Mszą św. odmawiamy wspólnie z ludźmi różaniec w intencji powołań do naszego Zgromadzenia, zwłaszcza z Białorusi, oraz włączamy aktualne intencje Kościoła i parafian.

Do naszych obowiązków należy m.in. praca w zakrystii, zadbanie o wystrój świątyni z okazji różnych uroczystości i utrzymanie w czystości szat liturgicznych.

Po wakacjach z nowymi siłami rozpoczęłyśmy katechizację wśród dzieci i młodzieży oraz podjęłyśmy kontynuację pracy wśród osób starszych i chorych, których przybywa z każdym miesiącem. W grudniu - za pośrednictwem matki dziecka komunijnego - trafiłyśmy do niewidomej pani Marii. Pani Maria była zaproszona i przywieziona do kościoła na uroczystość komunijną i bardzo tę Mszę św. przeżyła. Zapragnęła więc kontaktu z siostrami, by przybliżyć się bardziej do Boga. W rozmowie z panią Marią u niej w domu okazało się, że jest ona związana od dziecka z urszulankami, gdyż była przedszkolakiem u naszych sióstr w Horodcu. Doskonale pamięta, jak siostry chodziły ubrane, a nawet wymieniała imiona sióstr. Obecnie p. Marię odwiedzamy częściej, rozmawiając i modląc się razem z nią i służąc wieloraką pomocą. Z biednymi i rodzinami wielodzietnymi dzielimy się żywnością, staramy się o lekarstwa i odzież, a tam, gdzie zachodzi potrzeba, bierzemy do domu ich pranie, by im pomóc. Z okazji pierwszych piątków miesiąca towarzyszymy księdzu proboszczowi, który jedzie do chorych z posługą sakramentalną.

W czasie Pasterki 2001 r., zamiast homilii, dzieci, młodzież i dorośli pod kierunkiem sióstr wystawili jasełka, które wszystkim pomogły przeżyć tajemnicę Bożego Narodzenia. Po Pasterce rodziny otrzymały poświęcone figurki Dzieciątka Jezus.

Na terenie parafii działają trzy kółka różańcowe dorosłych, a ostatnio powstały również dwa kółka różańcowe dzieci i młodzieży. Z inicjatywy ludzi, a przy pomocy sióstr, odrodził się chór parafialny, który uświetnia śpiewem liturgię Mszy św.

S. Urszula Kozińska w czasie pobytu w Polsce, będąc w Łodzi, wspólnie z s. Andrzeją Zaborowską zainicjowała wśród sióstr i sympatyków Zgromadzenia powstanie Koła Przyjaciół Białorusi. Jest to modlitewne wsparcie sióstr, pracujących na Białorusi, i ludzi tam mieszkających. Członkowie wyżej wymienionego Koła zobowiązali się do codziennej modlitwy Ojcze nasz oraz wezwania: Św. Andrzeju Bobolo i Bł. Urszulo, wstawiajcie się za nami u Boga!

Cieszymy się, że choć trochę możemy ulżyć biedzie ludzi potrzebujących, i mamy nadzieję, że poprzez naszą pracę rozszerza się Królestwo Boże.