Współorganizatorami spotkania byli: OCIPE (centrum prowadzone przez jezuitów: Office Catholique d'Information et d'Initiative pour l'Europe - Katolicki Ośrodek Informacji i Inicjatyw Europejskich, istniejący w Brukseli od ponad 45 lat) oraz ESPACES (centrum prowadzone przez dominikanów: Spiritualités, cultures et société en Europe - Duchowości, Kultury i Społeczeństwo w Europie).

Idea spotkania zrodziła się dwa lata temu, gdy ta sama ekipa (UCESM, OCIPE, ESPACES) w Vaalbeek (w Belgii) zorganizowała tygodniowe spotkanie dla przełożonych wyższych Europy (około 80 uczestników z 23 krajów), poświęcone procesowi budowania wspólnoty europejskiej. Zaproponowano wówczas zorganizowanie spotkania o podobnej tematyce dla młodych osób konsekrowanych.

Problematyka skoncentrowana była - najkrócej mówiąc - wokół spraw Europy, co nie znaczy, że zdominowana była doraźnymi dyskusjami politycznymi.

Ponieważ cała Europa jest "w drodze do Europy", spotkanie też odbywało się "w drodze", program - bardzo bogaty - przewidywał bowiem odwiedzenie miejsc w jakiś sposób istotnych zarówno dla pamięci europejskiej, jak i dla teraźniejszości oraz przyszłości kontynentu. Wybrano więc pięć miast w pięciu krajach: Pragę, Norymbergę, Strasburg, Luksemburg i Brukselę.

Spotkanie pomyślane było jako czas intensywnej formacji w gronie międzynarodowym. Wysłuchaliśmy ok. trzydziestu wystąpień specjalistów z różnych dziedzin. Byli to m.in.: o. Ignace Berten OP (dominikanin belgijski, zaangażowany w centrum ESPACES, autor wydanej niedawno książki "Pour une Europe forte et puissante. Un défi éthique pour une Europe politique"); o. Wolfgang Felber TJ (jezuita niemiecki, pracujący w OCIPE w Brukseli, odpowiedzialny tam również za Foyer Catholique Européen - centrum spotkań, formacji i celebracji chrześcijan zatrudnionych w instytucjach europejskich, obejmujące m.in. Kaplicę Zmartwychwstania, usytuowaną naprzeciw Parlamentu Europejskiego); Pavel Fischer (doradca polityczny prezydenta Vaclava Havla); Régis Brillat (francuski prawnik od kilkunastu lat pracujący w Radzie Europy w Strasburgu, obecnie odpowiedzialny za opracowanie Europejskiej Karty Społecznej); Françoise Tulkens (sędzia reprezentująca Belgię w Europejskim Trybunale Praw Człowieka w Strasburgu); o. Michel Reeber, mały brat Jezusa (specjalista od islamu); Philippe Maystadt, prezes Europejskiego Banku Rozwoju (Banque européenne d'invistissement); Michel Hansenne (poseł belgijski w Parlamencie Europejskim, wcześniej wieloletni minister pracy w Belgii); o. Pierre de Charentenay TJ (dyrektor OCIPE); Michael Weninger (dyplomata austriacki, od 2 lat doradca polityczny Komisji Europejskiej, wcześniej m.in. ambasador Austrii w Polsce); o. Leszek Gęsiak TJ (polski jezuita, pracujący w OCIPE oraz w polskiej sekcji Foyer Catholique Européen w Brukseli).

Każdy dzień miał jakąś myśl przewodnią, wokół której koncentrowała się tematyka zarówno rozważań, jak i wspólnie celebrowanej liturgii. Były to m.in.: odwaga, pokój, życie, sprawiedliwość, dzielenie się, otwartość, nadzieja...

Co osobom konsekrowanym mógł dać tak pomyślany program? Była to dla nas szansa poszerzenia swej wizji dziejącej się obecnie historii, podzielenia się marzeniami, doświadczeniami i nadzieją na lepszy, solidarny świat; szansa posłuchania ludzi, którzy wierzą w możliwość zbudowania wspólnej Europy, opartej na wartościach moralnych; szansa wzajemnego poznania się, aby móc budować mosty i być ludźmi dialogu i prorokami nadziei.

Nasze refleksje korespondowały z przesłaniem, ogłoszonym 22 października 1999 roku na zakończenie II Zgromadzenia Specjalnego Synodu Biskupów dla Europy. Zwłaszcza jeden fragment tego orędzia wydaje mi się godny zacytowania w tym kontekście:

Głośmy "Ewangelię nadziei!" (...) Świętujmy "Ewangelię nadziei"! (...) W (...) Europie możemy napotkać zjawiska i motywy, które otwierają na nadzieję! Z radością stwierdzamy wzrastające otwarcie się narodów wobec siebie, pojednanie między narodami, które przez długi czas były wobec siebie wrogie i nieprzyjazne, stopniowe poszerzanie się procesu zjednoczeniowego krajów europejskiego Wschodu. Rozwijają się wzajemne uznanie, współpraca i wymiany wszelkiego rodzaju, tak iż stopniowo wytwarza się kultura, co więcej, świadomość europejska, która, jak mamy nadzieję, będzie mogła przyczyniać się do wzrostu, zwłaszcza u młodych, uczucia braterstwa i woli dzielenia się. Jako pozytywny odnotowujemy fakt, iż cały proces rozwija się zgodnie z metodami demokratycznymi, w sposób pokojowy i w duchu wolności, który szanuje i ceni słuszną różnorodność, rozbudzając i popierając proces jednoczenia Europy. (...) Za to wszystko dziękujemy Bogu i uznajemy zasługi tych, którzy są zaangażowani w różnych instytucjach europejskich, otwarci także na dialog i na współpracę z naszymi Kościołami. Jako chrześcijanie chcemy być (...) Europejczykami z przekonania, gotowymi do wnoszenia wkładu w Europę współczesną i Europę jutra, przejmując cenne dziedzictwo, jakie pozostawili nam "ojcowie założyciele" zjednoczonej Europy. (...)

Kościele Europy, nie lękaj się! (...) Nadejdzie czas - a jego znaki już można dostrzegać! - w którym dobro zatryumfuje nad złem.