Zgodnie z charyzmatem urszulańskim
pragniemy być wrażliwe na potrzeby
osób i środowisk, wśród których żyjemy.
Ta wrażliwość wyraża się na różne sposoby.
Wymieniamy tutaj te formy pomocy,
które mają charakter stały i mniej więcej zorganizowany.

Siostry próbują - dzieląc się tym, co mamy, i wykorzystując różne możliwości - wspomagać ludzi w wydostaniu się z nędzy lub przynajmniej w zaspokojeniu podstawowych potrzeb. Odwiedzają samotnych, wspierają rodziny wielodzietne, rozdzielają najbiedniejszym otrzymywane dary, organizują wieczerze wigilijne dla samotnych i paczki świąteczne (zawierające żywność i leki) dla biednych rodzin. Niektóre z sióstr utrzymują kontakt listowny z więźniami, chodzą do więzień, domów dziecka, zakładów wychowawczych i poprawczych, zanosząc tam pisma katolickie. Niekiedy udaje się również pomóc ludziom w uporządkowaniu ich sytuacji osobistej przez przygotowanie do sakramentu małżeństwa czy chrztu (np. Warszawa). Siostry udzielają się też w parafialnych oddziałach Caritas (Białystok, Łęczyca), pomagają w hospicjach czy też świadczą środowiskową pomoc medyczną (Sieradz, Bydgoszcz, Monachium). Siostry z domów dziecka starają się pomagać byłym wychowankom. Formą pomocy staje się także sezonowe zatrudnianie ludzi do pracy w niektórych naszych domach.

Wspólnoty z dużą ofiarnością udzielały pomocy ofiarom klęsk żywiołowych we własnych krajach (np. w Polsce w czasie powodzi) czy w innych, dotkniętych nieszczęściem. W czasie powodzi w Polsce np. podjęto systematyczną opiekę nad pewną liczbą rodzin wielodzietnych, wspomagając je przez kilka lat. Domy w Pniewach i Lipnicy Poznańskiej zaprosiły dzieci powodzian na jakiś czas do siebie. W okresach Wielkiego Postu i Adwentu siostry z własnych wyrzeczeń zbierają fundusze na pomoc potrzebujących. Siostry katechetki czasem wspomagają swych uczniów przez wykupywanie bonów obiadowych. Staramy się też współpracować z innymi ośrodkami, zwłaszcza kościelnymi, organizującymi pomoc najuboższym.